SUYA YAZDIKLARIM

Başkentin ana arterlerinden Eskişehir Yolu üzerindeki dev Hazine Binası yıkılıyor. Bir süredir devam eden yıkım söylentileri, Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek ’in “ onayı ”  sonrasında acı gerçeğe dönüşüyor. Üstelik bu yıkım öncesinde, dev binanın avlusunda yıkım ekibi tarafından bir dana kurban edildi. Avluda kan akıtıldığını duyan Hazine yetkilileri, “skandal ” diye nitelendirdikleri gelişme için, “ akan kan aslında yıllarca o binada canla başla görev yapmış bürokratların kanıdır ” yorumunda bulundular. Dev binanın son depremlerde “ kayma-çökme ” gibi bir durumla karşılaştığı, yıkımına bu nedenle karar verildiğini savunanlara karşılık, binanın projelendirme ve inşaasına tanık olan, hatta kontrolünü sürdüren yetkililer, “ o binanın temeli 2.75 metre yükseklik ve tam dolgu ile atıldı, o binaya -yıkılacak- diyenler kasıtlıdır, eğer o bina yıkılacak olsa, Ankara’da hiç bir bina ayakta kalmaz ” dediler. (*) Hazine Binasının yıkım fikri gündeme geldiği günlerde,  çalışa...

            Deprem haberi size ulaştığında ne yapıyordunuz?     Büyük olasılıkla sıcak yatağınızdaydınız çünkü “ büyük felaket” sabaha karşı yaşandı. Oysa “ depremzedeler ” kim bilir ne haldeydiler? Ölülere sormak imkansız ama göçük altında kalanlar korkunç sarsıntının  etkilerini  acaba nasıl yaşadı?    Yıkıntıların altında, yaraların acısıyla, gecenin ayazında saatlerce kurtarılmayı beklemekten daha beter bir kabus olabilir mi? Sağ salim kurtulanlar peki? Belki ilk anda şükretmişlerdir sağ kaldıklarına ama sonra? Yakınlarını kaybetmenin acısı? Sığınacak sıcak bir yer bulamamak, bir lokma ekmeğe, bir  bardak  sıcak çaya özlem duymak?     Hepimiz önce bölgede yaşayan yakınlarımızı aradık, kiminden haber alabildik, kimine ulaşamadık. Acaba hangi haldeydiler? Televizyonlar radyolar açıldı, haberleri izliyoruz,    elimizde telefon sağdan soldan bilgi almaya çabalıyoruz…     Ve görüyoruz ki...