SUYA YAZDIKLARIM

  Değerli hocam Ünal Aytür (*)   çaya davet edince, koşarak gittim. Ne hoş bir sonbahar inmişti bahçesine, kuruyan yapraklar  ilmek ilmek düşüp,  sapsarı bir halı dokumuştu yerde.  “ Çevirinin beyefendisi ”nin konuğu olup, dünya edebiyatının sayfalarında dolaşmaktan daha güzel ne olabilirdi? Demli çayımızı yudumlarken sohbetimiz, hocamın dostu, değerli yazar-çevirmen-şair ve hocaların hocası Cevat Çapan ’ın denemelerinin yer aldığı   “ Edebiyat Ne İşe Yarar ” kitabına evrildi. Ünal Aytür’ün çok sesli klasik müzikten başkasına prim vermediğini, uzun yıllar bir kuartette keman çaldığını, halen de kemanını elinden bırakmadığını bilenlerdenim. Nereden söz açıldı şimdi unuttum ama biraz çekinerek, kendisine bir ara  alaturkaya merak sardığımdan, ud çalıştığımdan, makamları usulleri araştırdığımdan söz ettim. İnanılmaz bir rastlantıydı belki ama Ünal Bey, o anda  Cevat Çapan’ın kitabındaki Shakespeare bölümünü  açıp okumamı istemesin mi? Meğer...

Franz Kafka ’nın romanlarını, Değişim ve Ceza Sömürgesi başta olmak üzere, yıllar içinde tutkuyla okumuştum, hatta ABD’ye gidiş öncesi, sonra Sunset Key yolunda,  oralarda kaldığımız günlerde ve eve dönerken, Amerika romanını elimden bırakamadım. Kafka’nın Amerika’ya ayak basmadan yazdığı roman, yazara olan hayranlığımı tutkuya dönüştürdü, kitaplarını yeniden okuma isteği duydum. Fantastik roman Amerika’yı özel olarak irdeleyen bir yazı yazmayı sonraya bırakıyorum, fakat şunu söylesem kitabı  özetlemeye yetmez mi sizce?  Kafka, 1914 yılında kaleme aldığı ve ne yazık ki yayınlanışını göremediği romanının ilk sayfasında Özgürlük Heykeli ’ni elinde meşale ile değil, “kılıç”la betimlemiş.  Donald Trump’ın başkanlık süreçlerinde sergilediği saldırgan, insani duygulardan uzak, faşist tutum dikkate alınırsa ne büyük bir öngörü değil mi? Kafka’nın aslında “Kayıp” adıyla tasarladığı hazırladığı roman, ölümünden sonra Amerika adıyla basılmış, yani America değil,  C yer...

İran asıllı Amerikalı gazeteci Christiane Amanpour ’un CNN International televizyonuna veda görüntülerini izledim.(*) Christiane,  CNN’de geçen yılları için, “ 43 yıllık bir beraberlik, pek çok evlilikten uzun ” diyordu, dünyanın her yerinde çatışmalarda, krizlerde yaptığı yayınlardan alıntılar da vardı görüntülerde. Amanpour, “ Hep tarafsız olmaya ve ekip çalışmasına önem verdim ” diye bağladı sözlerini. Hemen, 1997 Irak Krizi ’nde Bağdat ’ta bir ay süreyle yayın yaptığımız dönemde yaşadıklarımız, Amanpour’la karşılaşmalarımız aklıma geldi. Saddam Hüseyin yönetiminin “ kimyasal silah ürettiği ve bir gün bunları kullanarak Türkiye dahil, bölgenin pek çok ülkesini yok edeceği ” iddiası gündemdeydi, (**) ABD bu yüzden Irak’a girmeyi, Saddam’ı düşürmeyi hedeflemişti. Kriz, Birleşmiş Milletler genel sekreteri Kofi Annan ’ın Bağdat’a gelişi ve Saddam’la yaptığı zincirleme görüşmelerle geçici olarak çözülmüştü. ABD Genel Kurmay başkanı Colin Powell ve savaşa ön ayak olan tüm aktörle...

  Silahlara Veda, Çanlar Kimin İçin çalıyor? İhtiyar Balıkçı, Kadınsız Erkekler, Kilimanjaro’nun Karları ve daha pek çokları… Ne keyifliydi onları okumak. Ernest Hemingway ’in yıllarını geçirdiği, kitaplarının çoğunu kaleme aldığı Key West ’deki evdeyiz, karısı Pauline , ve altı parmaklı! kedisi Snow White ile bu evde uzun bir yaşam sürdürmüş. Şu anda evde altmış (60) kedi yaşıyor, Hemingway’in yatağında, çalışma masasında, koltuğunda, banyosunda keyif sürüyorlar, her doğan kediye ünlülerin isimleri konuyormuş , kitaplıkta uyuklayan  Rock Hudson’u okşadım, altı parmaklıydı gerçekten, söylenene göre uğur getirirmiş, du bakali😂  “ Gittin ya oralara, daa ne olsun? ” Diyen olabilir, altı parmaklı bi kedi bulup sevsinler, buralara gelsinler inşallah😊 Evde incelenmeye değer pek çok unsur vardı, en çok banyosundaki dantel perdeler dikkatimi çekti. Kim örmüştü onları acaba? Evin önündeki havuza Hemingway bütün parasını dökmüş, 20 bin dolara mal olan havuz için “ cebimdeki son ...

Kimi insanlarla rastlantıyla tanışırsınız ve yaşam birden şenlenir, ışıklanır. İşte  Demet Işık  böyledir. Yıllar önce bir panelde karşılaşmıştık, hoş bir sohbetimiz olmuştu, bir kaç gün sonra aradı: -Bir kitap kulübü kurmak istiyorum, siz de katılır mısınız?  İlk toplantımız 2008 Şubatında gerçekleşti,  Demet Hanımın masal dünyasını andıran evinde buluştuk, katılımcılar, “ Erendiz Atasü, Hasan Faruk Levent, Filiz Erman, Akın Atauz, Mine Özman, Alphan Akgül, Kıymet Giray, Rüvide Bayraktar idi. Kitapların seçimi, toplantıların rutine dönüştürülmesi gibi konuları konuştuk, akşamüstü buluşmalarımızda ikramları nasıl paylaşacağımızı da… Hemen o günlerde Timur Ertekin, Şelale Özmen, Biray Üstüner, Fevzi Yalım, Mustafa Şerif Onaran, Ünal Aytür, Necla Aytür, Barış Özçelik de aramıza katıldı, böylece Demet Hanımın deyimiyle grubun SİNÇO’ları tamamlandı. Önceleri, “ kitabımıza ağırlık verelim, masada sadece şarap, peynir, simit bulunsun ” derken, Demet Hanımın ikramları öy...