SUYA YAZDIKLARIM

  Değerli hocam Ünal Aytür (*)   çaya davet edince, koşarak gittim. Ne hoş bir sonbahar inmişti bahçesine, kuruyan yapraklar  ilmek ilmek düşüp,  sapsarı bir halı dokumuştu yerde.  “ Çevirinin beyefendisi ”nin konuğu olup, dünya edebiyatının sayfalarında dolaşmaktan daha güzel ne olabilirdi? Demli çayımızı yudumlarken sohbetimiz, hocamın dostu, değerli yazar-çevirmen-şair ve hocaların hocası Cevat Çapan ’ın denemelerinin yer aldığı   “ Edebiyat Ne İşe Yarar ” kitabına evrildi. Ünal Aytür’ün çok sesli klasik müzikten başkasına prim vermediğini, uzun yıllar bir kuartette keman çaldığını, halen de kemanını elinden bırakmadığını bilenlerdenim. Nereden söz açıldı şimdi unuttum ama biraz çekinerek, kendisine bir ara  alaturkaya merak sardığımdan, ud çalıştığımdan, makamları usulleri araştırdığımdan söz ettim. İnanılmaz bir rastlantıydı belki ama Ünal Bey, o anda  Cevat Çapan’ın kitabındaki Shakespeare bölümünü  açıp okumamı istemesin mi? Meğer...

Cem Karaca ’ y ı  kim unutabilir, nas ı l unutturabilirler Allaha ş k ı na? O  “ nezle g ö rmemi ş”  ama ne yaz ı k ki sigara duman ı yla t ü ts ü lenmi ş  kendine  ö zg ü  davudi sesiyle  “ İşç isin sen i şç i kal ”  diye hayk ı r ışı n ı ,  “ Bu son olsun ”  s ö z ü yle d ü nyaya sitemini ve belki de can ı na tak edip  “ art ı k yeter ”  diyerek bizlere veda etmek istedi ğ i  “ Ç ok Yorgunum ” ş ark ı s ı n ı  hangimiz unutabiliriz?  Kimi zaman d üşü n ü yorum da, T ü rkiye ’ de zaman zaman zorbalar ı n eline ge ç en devlet g ü c ü  nas ı l bu kadar ac ı mas ı zca kullan ı labildi, kendi ayd ı n ı ndan, ayd ı nl ı ktan korkan o zorbalar T ü rk ayd ı n ı n ı ü rk ü tmek, uzaklara s ü rmek, yok etmek i ç in nas ı l  ç abalay ı p durdular? Karanl ı k g üç lerin pen ç esine kimleri kimleri kurban vermedik bug ü ne kadar? Say say bitmez … Cem Karaca ,  ş ark ı lar ı nda kendimizi buldu ğ umuz,  ö...