Bülent Ecevit ile olan randevumuzu öylesine, olağan bir notmuş gibi çiziktirivermişim ajandama! Oysa eski Başbakanla “son röportaj ” bana aittir. Mesleğimin unutulmazlarındandır... Önce, 2006 yılının 17 Mayıs sabahına gidelim... Yeğenim Begüm ’le “ bir aile kutlaması ” için hazırlık yapıyorduk, yarım gün izinliydim, bir kaç saat sonra, Ecevit röportajı için gazeteye dönüp notlarımı alacaktım, İzmir Caddes indeki terzimize gidiyorduk, oradaki (Şimdi yerinde YSK var) Danıştay Binasının önünde çok sayıda canlı yayın aracını ve meslektaşlarımı görünce anladım ki, bir şeyler oluyor... Meğer Danıştay baskına uğramış, hatta bir hakim öldürülmüş... (*) Aceleyle, büyük telaşla gazeteye döndüm, randevumun saati yaklaşmıştı, teybimi, not defterimi hazırladım, foto muhabirim Tarık Bakıcı ile yola çıktık. O günler bilmem belleğinizde mi? Ecevit , giderek bozulan sağlığına, hatta düşünme ve karar alma yetisindeki gerilemeye karşın Başbakanlığı bırak...
Mürekkep kokan sayfalarda şimdilerde bize yer yokmuş, eh, ne yapalım? Açılsın bari hayali sayfalar... Oysa onlara yazmak tıpkı suya yazmak gibidir. Kayboluverir gider.