SUYA YAZDIKLARIM

  Değerli hocam Ünal Aytür (*)   çaya davet edince, koşarak gittim. Ne hoş bir sonbahar inmişti bahçesine, kuruyan yapraklar  ilmek ilmek düşüp,  sapsarı bir halı dokumuştu yerde.  “ Çevirinin beyefendisi ”nin konuğu olup, dünya edebiyatının sayfalarında dolaşmaktan daha güzel ne olabilirdi? Demli çayımızı yudumlarken sohbetimiz, hocamın dostu, değerli yazar-çevirmen-şair ve hocaların hocası Cevat Çapan ’ın denemelerinin yer aldığı   “ Edebiyat Ne İşe Yarar ” kitabına evrildi. Ünal Aytür’ün çok sesli klasik müzikten başkasına prim vermediğini, uzun yıllar bir kuartette keman çaldığını, halen de kemanını elinden bırakmadığını bilenlerdenim. Nereden söz açıldı şimdi unuttum ama biraz çekinerek, kendisine bir ara  alaturkaya merak sardığımdan, ud çalıştığımdan, makamları usulleri araştırdığımdan söz ettim. İnanılmaz bir rastlantıydı belki ama Ünal Bey, o anda  Cevat Çapan’ın kitabındaki Shakespeare bölümünü  açıp okumamı istemesin mi? Meğer...

Yaşadığımız ortamı ileride, ( tabii salgın bizi es geçer de sağ kalırsak!)   nasıl anımsayacağız? Tam bir zincire vurulma hali. Hepimizin gözleri önünde yaşanan bir cinnet ... At izinin it izine karıştığı bir arena ... Hangisi uyarsa...  Kimileri “ seçim kararı alınsın ” diyor, ama unuttunuz mu?  AKP hükümeti son girdiği seçimde allem edip kalem etmesine, her türü katakulliyi yapıp sonuçları değiştirme çabasına karşın 11 ili kaybetmedi mi? (*) -Ayol seçimi kaybettin, çekilsene kenara? -Yoooook, olmaaaaaaaz, benim sözlüğümde çekilmek yoktur! Ve bir oyun sahneye konuldu, hepimiz seyirci koltuklarına zorla oturtulduk, şimdi bize dayatılan oyunu ağzımız bir karış açık, sadece! seyrediyoruz... Ne mi oluyor? -Oooooo ne olmuyor ki? Acaba devleti bir aile kabul edersek, tarihimizde bu ailenin fertlerinin sille tokat birbirine düştüğü hiç görülmüş müydü?  İşte yaşanan bu... Artık araba devrildi! Devletin tepesinin muhalif belediyelere duyduğu k...

Küçücük iki çocuğu karşısına alıp ne söylemişti acaba? - Ben sizi çok sevsem de, artık buralarda kalamam. Şu anda anlayamazsınız  ama benim için önemli sebepler var ve buradan gitmek zorundayım... John ve küçük kız kardeşi, kendilerini terk eden annelerinin ardından öylece bakıp kalmış mıydı? Bavulundaki tek kitap taslağı ve yanına aldığı oğlu  Peter  (3. Çocuğu) ile Londra’ya , yeni bir yaşama yelken açan Doris Lessing (*) acaba hiç gözyaşı dökmüş müydü? Nobel’li yazar için, ölümünden yıllar sonra bile acımasızca tekrar tekrar gündeme getirilen bu soruya şimdi kim yanıt verebilir?  Bilmem? Doğrusunu sadece kendisi anlatabilirdi sanırım. Ama o aramızdan ayrılalı çok oldu. Üstelik günlükleri “ mühürlü ” idi, hayattaki son çocuğu da ölmeden asla yayınlanmayacaktı.(**)   Belki günün birinde öğrenebiliriz Lessing’in herkesten gizlediği duygularını... Bu soruyu bizler neden tekrar tekrar kafamızda seslendirip duruyoruz? Niye merak edip duruyoruz bunları, yazarın ...