QUO VADIS?

Adalar Belediye Başkanı Ali Ercan Akpolat gözaltına alınmış, çok üzüldüm. 

-Neden? derseniz, beni başkan hakkındaki iddialar değil, onun “insani yönü” ilgilendiriyor. Bir maraton koşucusu, üç yıldızlı balık adam, profesyonel dalgıçtan yaşama pozitif bakmak, sporla herkese örnek olarak yaşamı güzelleştirmek çabası  dışında ne beklersiniz?

 

-Sivriada’dan Tavşanadası’na Türkiye’de mercan naklini gerçekleştiren ekibin parçası olmadı mı? 

-Gönüllü dostlarıyla adalarda sürekli deniz dibi temizleme ve haritalandırma çabalarını sürdürmedi mi?

Kendisiyle ilk kez Lozan Barış Antlaşması’nın yıldönümü için geçen yaz Heybeliada’da düzenlenen bir konferansta tanışmıştım. Kısa süre önce de 3 Mayısta, Ada’nın asırlık Ksidas Kitabevi tarafından benim Babaannemin Güllü Masalları kitabım için düzenlenen söyleşi ve imza gününde karşılaştık. Yenilenmiş haline hayran olduğum Taş Mektep’teki söyleşimize başkan Akpolat, eşiyle birlikte katılmıştı. Söyleşimiz sırasında moderatörümüz Moshe Aelyon’un “Ada’ya dair anılarınız var mı?” Sorusu üzerine, “Büyük amcamız rahmetli Ömer Orbay’ın sağlığında, yazın Büyükada’ya gittiğimizi, masmavi sularında yüzdüğümüz, inişli çıkışlı yollarında faytona, bisiklete, eşeğe bindiğimiz keyifli çocukluk-gençlik anılarımızı” anlatmıştım.

Söyleşimiz sonrasında  Akpolat gülerek, “Nursun Hanım, ben amcanızın adı verilen Orbay Sokağı’nda doğdum, yetiştim, aileden pek çok kişiyi tanırım” dedi, Ada’ya dair sohbetimizde  Taş Mektep’in başarılı renovasyonu için ben de kendisini kutladım. 

Şimdiki siyasetçilere benzemeyen alçakgönüllü tutumu, eşi Yüksel Hanımda da vardı. Neden derseniz, etkinlik sonrasında  ikram etmek üzere Ankara’dan Ada’ya kurabiyeler götürmüştük, katılanlar ve Yüksel Hanım bizim kurabiyeleri çok beğendi, hatta kurabiyelerin tarifini de istedi, kendisine yazılı olarak gönderdik. İkramda Büyükada’nın ünlü “lokumlu kurabiyeleri”ni de bulundurmuştuk ama baktım, bizimkiler daha çok beğenildi.

-Bu gözaltılar, tutuklamalar (nedense tamamı CHP’yi hedefliyor!) nereye varacak? Herkese “gözdağı vermek” için mi yapılıyor?

Bunca geçim zorluğu içinde ayakta kalma çabası veren, işsizliğin kıskacında nefes alamayan insanlar, bir de eğitim sisteminin, sosyal yaşamın kötüye gidişine, konserlerin, tiyatro oyunlarının bile kısıtlanışına, yazarların gazetecilerin  susturuluşuna itiraz etmesin diye mi? 

“Oturun oturduğunuz yerde” diye gözdağı vermenin ötesinde bir hedefleri var mı?

(*) https://tr.wikipedia.org/wiki/Quo_vadis%3F