Hanımefendi

Şimdi size fantastik ama bazı bölümleri eksik bir öykü anlatacağım…

-Aman ya, bizi yine uğraştırma, ne demek eksik öykü? Eksikse niye yazıyorsun?

-Fena mı işte, çayınızı demleyin, masaya oturun, rengarenk karton parçalarını önünüze serin, Pazar gününüzü bir “puzzle” tamamlar gibi keyifle geçirin işte… Daha ne istiyorsunuz? Hem de bedava!

EKSİK ÖYKÜ:

Bir iki ay kadar önce, Tarabya sahilinin güzelim kaldırımında genç bir hanım, bebek arabasını keyifle sürerek yürümektedir. Sahile ara sıra çarpan dalgalardan uçan damlalar, nadiren genç kadının yüzüne ulaşmakta, hoş bir etki yaratmaktadır. 

Arabasındaki bebeğin de keyfi yerindedir, annesine sürekli keyifle gülümsemekte, bazen de masmavi gökteki bulutları incelemektedir, keyfi o kadar yerindedir ki, göz kapakları yavaş yavaş kapanmaktadır, bir kaç dakika içinde açık havanın verdiği rehavetle uykuya dalacaktır.

Derken karşıdan simsiyah bir dizi “Maybach”tan (*)  oluşan bir konvoy belirir, anlaşılan “önemli birisi” bir yerlere götürülmektedir. Konvoyun öncüleri daracık yolda abartılı sinyal sesleri ve çakarlarla sahilin sükunetini bozar.

Bebek arabasını süren genç anne de meraklanmıştır, -yolun tamamını onca arabayla kaplayıp, kimselere geçit vermeyen konvoy acaba neyin nesidir?- Bebek arabasını durdurup, dikkatini yola çevirir. Aslında çakarlar ve sinyallerden tedirgin olmuştur, bebeğin huzuru kaçar, ağlamaya başlar, genç anne yola tekrar bakar, -aaa o da ne?- Bir hanım konvoyun ortasındaki arabanın camının ardından kendisine el sallamaktadır, tanır gibi olur, nedense refleksle arabayı yola ters çevirir, kendisi de konvoya arkasını dönerek bebeğini sakinleştirmeye çalışır…

Konvoy çakarlar ve sinyallerle Tarabya sahilini ayağa kaldırarak yoluna devam eder ama siyah elbiseli bir adam, konvoydaki Maybach’tan artistik bir hareketle atlayarak genç kadının yanında alır soluğu, sinirlidir:

-Neden hanımefendiye sırtınızı çevirdiniz? Bu yaptığınız hakaret, farkında mısınız?

Bebek bu kez haykırarak ağlamaya başlar, genç anne dehşete düşmüştür, ne diyeceğini şaşırır, kekelemeye başlar, “bebeğime egzoz dumanı gelmesin diye…” 

Siyah elbiseli adam, tehditkar konuşmasını sürdürür, hatta o kadar abartır ki, “bu hakaret sizi gözaltına bile aldırır” diyecek olur, onun bu söyledikleri bebeğin haykırışlarına ve genç annenin gözyaşlarına karışır, hıçkırıkları arasında, “vallahi öyle bir niyetim yoktu” sözleri duyulur. Siyah elbiseli adam tehditkar tutumundan vazgeçmez, elindeki telefonla kadının yanından biraz uzaklaşıp, bir yerleri arar, ne konuştuğu duyulmaz, sonra kadının yanına döner:

-Şimdilik bir şey yapmıyoruz ama bilin ki bu hakaretler karşılıksız kalmaz, bundan sonra böyle durumlarda saygısızlığa sakın yeltenmeyin, ona göre davranın…

Çevredeki banklarda oturanlar, balık tutanlar, bir simitçi, bir seyyar mısırcı da olaya tanık olmuştur. Ağlayan bebeğini kucağına alıp, arabasını katlamaya çalışan kadının yanına gidip yardım ederler, arada teselli sözleri duyulur:

-Üzülme abla, dertleri senle değil, korku salmaya çabalıyorlar.

Kadın bir taksi durdurup oradan ayrılır.

TAMAMLANACAK UNSURLAR

-E, kimmiş yani bu kadın?

-Canım bal gibi tahmin ettiniz aslında…

-Peki o bebekli anneyi hangi suçtan gözaltına alacaklarmış? Yoksa 299. Maddeden mi?

-Bilmem? TCK’nın o  meşhur 299. Maddesinde “bebek arabasını ters çevirip, O’na sırtını dönmek” gibi bir suç var mıymış acaba?”

-Zaten “O” dediğin kadın değil ki, yazının başlığını bile “hanımefendi” diye atmışsın?

-Valla o kadar olacak… Eksikleri siz tamamlayın dedim ya… Buna çelişkiler de dahil. Hatta siyah elbiseli adamların bilgisizliği ve cüretkarlığı da…

-Peki hanımefendinin bu işten haberi var mıymış sence?

-Ne bileyim ya, onu da ona sorun gitsin, iyi Pazarlar, bak puzzle ile uğraşırken çayınız iyice demlenmiş oldu. Afiyet olsun…