SUYA YAZDIKLARIM

Franz Kafka ’nın romanlarını, Değişim ve Ceza Sömürgesi başta olmak üzere, yıllar içinde tutkuyla okumuştum, hatta ABD’ye gidiş öncesi, sonra Sunset Key yolunda,  oralarda kaldığımız günlerde ve eve dönerken, Amerika romanını elimden bırakamadım. Kafka’nın Amerika’ya ayak basmadan yazdığı roman, yazara olan hayranlığımı tutkuya dönüştürdü, kitaplarını yeniden okuma isteği duydum. Fantastik roman Amerika’yı özel olarak irdeleyen bir yazı yazmayı sonraya bırakıyorum, fakat şunu söylesem kitabı  özetlemeye yetmez mi sizce?  Kafka, 1914 yılında kaleme aldığı ve ne yazık ki yayınlanışını göremediği romanının ilk sayfasında Özgürlük Heykeli ’ni elinde meşale ile değil, “kılıç”la betimlemiş.  Donald Trump’ın başkanlık süreçlerinde sergilediği saldırgan, insani duygulardan uzak, faşist tutum dikkate alınırsa ne büyük bir öngörü değil mi? Kafka’nın aslında “Kayıp” adıyla tasarladığı hazırladığı roman, ölümünden sonra Amerika adıyla basılmış, yani America değil,  C yer...

İran asıllı Amerikalı gazeteci Christiane Amanpour ’un CNN International televizyonuna veda görüntülerini izledim.(*) Christiane,  CNN’de geçen yılları için, “ 43 yıllık bir beraberlik, pek çok evlilikten uzun ” diyordu, dünyanın her yerinde çatışmalarda, krizlerde yaptığı yayınlardan alıntılar da vardı görüntülerde. Amanpour, “ Hep tarafsız olmaya ve ekip çalışmasına önem verdim ” diye bağladı sözlerini. Hemen, 1997 Irak Krizi ’nde Bağdat ’ta bir ay süreyle yayın yaptığımız dönemde yaşadıklarımız, Amanpour’la karşılaşmalarımız aklıma geldi. Saddam Hüseyin yönetiminin “ kimyasal silah ürettiği ve bir gün bunları kullanarak Türkiye dahil, bölgenin pek çok ülkesini yok edeceği ” iddiası gündemdeydi, (**) ABD bu yüzden Irak’a girmeyi, Saddam’ı düşürmeyi hedeflemişti. Kriz, Birleşmiş Milletler genel sekreteri Kofi Annan ’ın Bağdat’a gelişi ve Saddam’la yaptığı zincirleme görüşmelerle geçici olarak çözülmüştü. ABD Genel Kurmay başkanı Colin Powell ve savaşa ön ayak olan tüm aktörle...

  Silahlara Veda, Çanlar Kimin İçin çalıyor? İhtiyar Balıkçı, Kadınsız Erkekler, Kilimanjaro’nun Karları ve daha pek çokları… Ne keyifliydi onları okumak. Ernest Hemingway ’in yıllarını geçirdiği, kitaplarının çoğunu kaleme aldığı Key West ’deki evdeyiz, karısı Pauline , ve altı parmaklı! kedisi Snow White ile bu evde uzun bir yaşam sürdürmüş. Şu anda evde altmış (60) kedi yaşıyor, Hemingway’in yatağında, çalışma masasında, koltuğunda, banyosunda keyif sürüyorlar, her doğan kediye ünlülerin isimleri konuyormuş , kitaplıkta uyuklayan  Rock Hudson’u okşadım, altı parmaklıydı gerçekten, söylenene göre uğur getirirmiş, du bakali😂  “ Gittin ya oralara, daa ne olsun? ” Diyen olabilir, altı parmaklı bi kedi bulup sevsinler, buralara gelsinler inşallah😊 Evde incelenmeye değer pek çok unsur vardı, en çok banyosundaki dantel perdeler dikkatimi çekti. Kim örmüştü onları acaba? Evin önündeki havuza Hemingway bütün parasını dökmüş, 20 bin dolara mal olan havuz için “ cebimdeki son ...

Kimi insanlarla rastlantıyla tanışırsınız ve yaşam birden şenlenir, ışıklanır. İşte  Demet Işık  böyledir. Yıllar önce bir panelde karşılaşmıştık, hoş bir sohbetimiz olmuştu, bir kaç gün sonra aradı: -Bir kitap kulübü kurmak istiyorum, siz de katılır mısınız?  İlk toplantımız 2008 Şubatında gerçekleşti,  Demet Hanımın masal dünyasını andıran evinde buluştuk, katılımcılar, “ Erendiz Atasü, Hasan Faruk Levent, Filiz Erman, Akın Atauz, Mine Özman, Alphan Akgül, Kıymet Giray, Rüvide Bayraktar idi. Kitapların seçimi, toplantıların rutine dönüştürülmesi gibi konuları konuştuk, akşamüstü buluşmalarımızda ikramları nasıl paylaşacağımızı da… Hemen o günlerde Timur Ertekin, Şelale Özmen, Biray Üstüner, Fevzi Yalım, Mustafa Şerif Onaran, Ünal Aytür, Necla Aytür, Barış Özçelik de aramıza katıldı, böylece Demet Hanımın deyimiyle grubun SİNÇO’ları tamamlandı. Önceleri, “ kitabımıza ağırlık verelim, masada sadece şarap, peynir, simit bulunsun ” derken, Demet Hanımın ikramları öy...

  Büyükada’da mutluluklarla dolup taştığımız Mayıs günlerinin sonrasında yaşananları gördükçe içim burkuluyor… Taş Mektep’teki imza günümüz Daha dün gibi belleğimde.  Adalar halkının seçtiği Belediye Başkanı değerli Ali Ercan Akpolat, güzel eşi Yüksel Hanım, canım ailem, ta Ankara’dan gelip bize katılan sevgili meslektaşlarım ve can arkadaşlarımla birlikteydik, yeni kitabım Babaannemin Güllü Masalları üzerinde güzel gelinim Seda Bakan ile sıcacık bir sohbetteydik. Söyleşimizi yöneten Moshe Aelyon’un katkısı ne hoştu, Büyükada ve adalardaki yaşama, çocuklara, hatta sürpriz sorusuyla gelin-kayınvalide ilişkilerine değin neler neler paylaşmıştık. Büyük oğlum Ali EREL’in bana yıllar önce çocukluğunda babasıyla birlikte anneler günü için seçtiği eteği giymiştim, Moshe hınzırca Seda’ya dönüp sormuştu: -Ali Bey size de güzel kıyafetler hediye ediyor mu? Seda gülmüştü: -Yoo hiç uğraşmayın bizim muhabbetimiz bozulmaz… Söyleşiden sonra evde yapıp getirdiğimiz kurabiyeleri ve ünlü Büyüka...

Notre Dame’ın Kamburu müzikali Garou ’yu üne kavuşturdu. Canım Feyzan Erel müzikalin DVD’sini yıllar önce Paris ’ten o zamanlar Şanzelize ’de kurulu Virgin ’den alıp getirmişti. Çocuklar 13 ve 8 yaşlarındaydı. Müzikali yıllarca hayranlıkla evimizde izledik, Ali Erel daha o yaşta Garou’ya hayran olmuş, müzikalin en önemli sesi ve oyuncusu  teşhisini koymuştu.  Yıllar içinde müzikali 2 kez İngilizce ve Fransızca olarak izlemek kısmet oldu, İngilizcesi bende “ bir şeyler eksik ” izlenimi yarattı, Fransızcasını gözyaşları içinde izledim. Üstelik son temsilde müzikalin bestecisi ve emprezaryosu Cocciante ile röportaj yapabilme şansına eriştim. Şimdi Garou’yu  solo konserinde izleyebileceğim için çok heyecanlı ve mutluyum. Bakalım Cocciante’ye sorduğum soru ve onun beni aslında kızdıran cevabı sonunda  “aaaa doğru söylemiş! ” Gibi gelecek mi? Victor Hugo ’ nun yaklaşık 200 yıl önce yazdığı “ Notre Dame’ın Kamburu” romanından esinle,  Riccardo Cocciante   tara...

Diyarbakır Belediye Başkanlığından 12 Eylül Darbesiyle alınıp hapsedilen, 86 yıllık yaşamı ya hücrede ya sürgünde geçen Kürt siyasetçi Mehdi Zana ’nın ölümü beni yıllar öncesine götürdü. Uzun yıllar İsveç ’te kaldıktan sonra Diyarbakır ’a döndüğü günlerde, yeni yerleştiği “kira evinde!” Zana ile konuşmuştum. Evi tamtakırdı, salonunda sadece bir kanepe ile duvara dayalı bir ütü tahtası vardı,  Zana kitaplarını, önemli evrakını ve mektuplarını o tahtanın üstüne istif etmişti, “Leyla gelsin evi düzenlesin, onu bekliyorum” diyordu. Ankara’da siyasetle haşır neşir Leyla Zana ile henüz buluşmamıştı, yorumu şuydu: -Leyla ile otuz yıllık evliliğimizin sadece beş yılı birlikte geçti, 14 yıl ben içerideydim, 11 yıl da o… Aslında evliliği hiç düşünmesem iyi olacaktı, belki o da aynı şekilde düşünüyordur. —-Abdullah karışmasın—— Dönemin Başbakanı olarak Recep Tayyip Erdoğan ’ın, “ Kürt sorunu benim sorunum ” diyerek Kürt realitesini tanıdığını ilk açıkladığı günlerdi, o sırada Abdull...